Współczesny system światowego handlu oparty został o daleką liberalizację oraz nadzór ze strony organizacji międzynarodowych. W procesach tych niektóre gospodarki mogą odnieść znaczne zyski, jak i potężne straty. Doskonale jest to widoczne w słabiej rozwiniętych państwach Afryki, które, mimo bogactwa zasobów, nie są w stanie szybko nadrobić luk rozwojowych, co doskonale pokazuje, iż współczesny system handlu oparty został o wolność, lecz zdecydowanie nie równość wymiany.
Praca koncentruje się na omówieniu pomocy rozwojowej udzielanej przez Unię Europejską Afryce. Przedstawiony został rys historyczny, zmiany wielkości udzielanej pomocy oraz mechanizmy wykorzystywane przez UE. Scharakteryzowana została również pomoc rozwojowa udzielana przez Polskę.
W pracy przedstawiono Kryzysowy Fundusz Powierniczy na rzecz Afryki – genezę jego powstania, przyczyny, dla których został utworzony oraz efekty i działania podjęte w ramach zagospodarowania środków finansowych stanowiących Fundusz.
W pracy przedstawiono ramy współpracy między UE a Afryką w oparciu o Umowę z Kotonu oraz Wspólną Strategię UE – Afryka, a także strategie regionalne dla Rogu Afryki, Zatoki Gwinejskiej oraz umowy o partnerstwie gospodarczym.
W pracy omówiono najważniejsze założenia działań w ramach nowego impulsu partnerstwa Afryka – UE od 2018 r. Przeanalizowano priorytet Bardziej odpornego państwa i społeczeństwa oraz Większej liczby lepszych miejsc pracy, zwłaszcza dla młodzieży.
Celem pracy jest przybliżenie zagadnień związanych z pomocą organizowaną przez instytucje Unii Europejskiej na rzecz krajów afrykańskich. Scharakteryzowano dokumenty, w ramach których prowadzone są wzajemne relacje, a także strategie przyjęte wobec najbardziej potrzebujących regionów Afryki. Omówiono konkretne działania w wybranych dziedzinach, a także dokonano próby oceny skuteczności i możliwej kontynuacji wsparcia UE dla państw Afryki.
W pracy przedstawiono podstawy teoretyczne pomocy rozwojowej, uwarunkowania geograficzne, polityczne, społeczne i ekonomiczne Etiopii, zwłaszcza analizę potrzeb Etiopii w oparciu o Cele Zrównoważonego Rozwoju. Omówiono także jako przykład pomocy rozwojowej program wspierania edukacji przez oświetlenie szkół podstawowych oraz wyposażenie bibliotek szkolnych realizowany w latach 2015–2016 w południowej Etiopii przez Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej.
W niniejszej pracy skoncentrowano się na oficjalnej pomocy rozwojowej i przekazach pieniężnych, starając się wykazać, która z tych dwóch forma przepływów pieniężnych jest bardziej efektywna i w którym kierunku powinny podążać polityki państw wysokorozwiniętych chcąc wspomóc rozwój w krajach rozwijających się. Przeanalizowano studium przypadku Gambii.
Praca podejmuje temat szwedzkiej pomocy rozwojowej. Przedstawiono genezę tej pomocy, jej cele, instytucje obsługujące szwedzką pomoc rozwojową, zwłaszcza Szwedzką Agencję ds. Współpracy na rzecz Międzynarodowego Rozwoju. Jako przykład omówiono pomoc rozwojową Szwecji w Afryce Subsaharyjskiej.